استاد حسین علیزاده...خاردار با طعم هلو
و یا کنسرت علیزاده و درویشی به روایت یک سه تارنواز که...
مهمترین قسمت رفتن به یک کنسرت؛ فرقی نمی کند راک اند رول باشد یا کلاسیک ایرانی در بیات اصفهان، باب دیلون بخواند، یا مهران مدیری با روانشاد حاج قربان بداهه اجرا داشته باشند...
به هر حال مشکل ترین قسمت برای من که هنوز هم سرم از چیزم در نمی اید در این دنیای مجازی...، تهیه بلیت است.
ولی اگر هنوز دوستی داشته باشی که پروفراک بودنت را شناخته باشد و بداند که هیچ وقت جراتش را نداشته ای... هیچ وقت دست به هوا نخواهی زد.
در راه مشهد- گرمسار بودم که تلفنی به بهروز سپردم و بلیت را برایم جور کرد.جور شد به اسم ابوالفضل، چون اسم و کد ملی من قبلا توی سایت وارد شده بوده - کار خدا!-
ترکمن، نی نوا، عصیان... بهمن کوچیک!!
بلیت جور شد با هزار بدبختی... و چه حالی کردم. به هر خر و اسبی – در فرهنگ لغت من به انسان هایی گفته می شود که فرق علیزاده و هندوانه را نمی دانند -که می شناختم، پز رفتن به کنسرت را می دادم. تا یک ماه به عشق دیدن علیزاده خواب همنوا با بم دیدم و وزارت کشور شده بود بهشت من.
و لحظه دیدار نزدیک می شد. پنج شنبه دل در دل من نبود. شب هایی که فرداش قرار است اتفاق خاص و قشنگی برایم بیفتد را تا صبح به فکر و خیال می گذرانم. مثل شب هایی که فردایش زنگ ورزش داشتیم. تا صبح خوابم نمی برد. چه خیال های نازی داشتم؛ فردا فلانی را انتخاب نمی کنم و فلان کس را دروازه بان نمی گذارم و چه و چه و چه.
جمعه ظهر، از گرمسار، شهر تلخ بی چای، راه افتادم. با ابوالفضل هفت تیر قرار گذاشتیم. کریمخان را رفتیم و ولی عصر را رد کردیم و کشاورز و پارک لاله. آواره بودیم در این شهر.پارک پر بود از کلاغ و گربه. ساندیچ هایدای مزخرفمان را خشک پایین دادیم جلو چشم گربه هایی که زل زده بودند به ساندیچ خوردن ما. مرگمان کردند. مثل بچه های یتیم نشسته بودند جلوی ما و زل زده بودند و هر لقمه ما را تبدیل کرده بودند به یک لقمه زهر. آخرش هم ابوالفضل نصف ساندیچش را انداخت برایشان و آنها هم سس هایش را لیسیدند و رفتند. سر درد عجیب از کلاس صبح و خستگی راه و قدم زدن پنج ساعته... بلوار کارگر، خیابان فاطمی و شلوغی کنسرت از دور و تالار بزرگ وزارت کشور.
سر در تالار؛ برای من که دهاتیم، هوا بوی گند فرهیختگی می داد. لباس ها و آدم ها و طرز فکرهایی که آنجا بودند، بچه شهرستانی بودن ما را تابلو کرده بودند.
دلم سوخت برای آدم رسمی کت و شلواری خوشتیپی که کراوات زده بود و کلاه شاپوی خال خالی قرمز و نارنجی به سرش گذاشته بود.دلم سوخت برای خودم که این یارو به حرف هنری دیوید ثورو رسیده و من هنوز...لباس قشنگ دختر قشنگی که لباس ... تصور کنید! لباس عشایر را جردنیزه یا شهرک غربیزه با هر جای دیگه ایزه ای که من نمی دانم بکنید و از سر و تهش هم بزنید...ما مبهوت و هوا پر دود!
35000 تومان پول نازنینمان را که به جونمان بسته است سلفیده بودیم توی جیب یوگی و دوستان و جایمان تخمی ترن جای سالن بود.نوازندگان به صورت نیم دایره نشسته بودند. یک دسته کونشان به ما بود و این کون ها، مانع از دیدن روی نه چندان تمیز دسته ی دیگر نوازندگان می شد.
در کل، ما در طول کنسرت چند عدد کون اتریشی دیدیم و بس که چنگی هم صد البته به دل نمی زد، وگرنه اعتراضی نداشتیم که!!
بروشور ها که قبل از کنسرت توزیع می شد، مجله فرهنگ و آهنگ هم که یکی از بانیان کنسرت بود از فرصت استفاده کرده و مجله هایی که روی دستش باد کرده بود را آب می کرد.
اولین چیزی که در بروشور به من برخورد، بی سوادی و بی اطلاعی محض جناب درویشی بود.
این جناب استاد چگونه کلیدر را خوانده بود و نفهمیده بود که این داستان هیچ ربطی به نیشابور ندارد؟ کلیدر دشتی است حد فاصل بین این دو شهر. تابلو روستای دهنه سنگ کلیدر را حتما در فاصله بین این دو شهر دیده اید که در واقع خود یکی از دهنه هایی است که دو دشت را از میان نیمچه رشته کوهی به هم متصل می کند.
این نامگذای اوج بی اطلاعی ایشان را از این رمان نشان می دهد و جالب اینکه آن زیر ها، ته بروشور تشکری هم از "استاد محمود دولت آبادی"! شده بود.
Setting کلی کلیدر در مجموعه روستاهایی است که زیر مجموعه سبزوارند.و کل اتفاقات با محوریت سبزوار اتفاق می افتند. گل محمد مربوط به سبزوار است. دولت آبادی متولد دولت آباد سبزوار است. سبزوار متعلق به سبزوار است. همه این افسانه ها و واقعیت هایی را که دولت آبادی از واقعیت و تخیل فردی و ناخودآگاه جمعی اش به روی کاغذ آورده را ما از زبان مادران و مادر بزرگانمان شنیده ایم و این مادران همه سبزواری بوده اند. من واقعا نمی فهمم، فقط یک پرسش ساده کافی بود تا اسم قطعات را سوگنامه دشت نیشابور و پگاه نیشابور نگذارد.
حالا که سخن دراز شد و این زخم کهنه را خونابه باز شد، بگذارید بیشتر بنالم از بی سوادی نیمی از این جمعیتی که سردمدار موسیقی این مملکتند. واقعا بعضی هاشان اندازه هویج هم سواد ندارند. گاهی حتی این جوانترها معنی شعر هایی را که می خوانند هم نمی دانند. آن بزرگ تر ها که که سواد کلی شان از چغوک هم کمتر است. و این به خاطر این است که اینها سوادشان محدود به تئوری های موسیقی است. کتابی که نخوانده اند که. اگر نیمچه رفت و آمدشان با با سوادها و هنرمند بازی، در مکتبخانه درویش بازیشان هم نبود که می شدند هایده و گوگوش. اگر هیکلشان و خوشتیپیشان را با هم مقایسه کنید...و نمونه ها و شواهدش را... بگذریم.
کلیدر به جز دو قطعه پگاه نیشابور و درو زمین دیمی سوزن ده قطه جالب دیگری نداشت و حتی در دو قطعه وداع گل محمد و نعش کشتگان بسیار ضعیف بود. قطعاتی که باید سالن را آتش می زدند، فوق العاده عادی بودند و فقط به درد خوابیدن و چرت زدن می خوردند.
زنگ تفریح؛ رفتیم جایی پیدا کنیم که مگنا سفیدی بگیرانیم. در محوطه باز و کوچک تالار، نصف جمعیت، متشکل از 60% مرد و 40% زن داشتند سیگارهای با کلاسشان را دود می کردند.سیگارهایمان را یواشکی از بسته اش در آوردیم... ضایع بود بین آن همه کراواتی!
در پارت دوم به مونا sms زدم که تا 5 دقیقه دیگر، علیزاده را می بینم از پشت آن همه کون اکراینی!... اما نیامد که نیامد.
عصیان را زدند و نینوا را و آهان، قبلش هم قطعه ی کس شعری زدند از هوشیار خیام به نام شیشه رنگی که نوازنده پیانو هم خودش بود.
یعنی واقعا هیچ کس به این جماعت موسیقی دان نسل جدید یاد نداده که در هنگام نواختی کس شعر خودشان آن هیکل نخراشیده و آن کله شبیه غازشان را مثل بز تکان ندهند و نرینند توی تمرکز مخاطب بدبخت؟!که چی؟ که خیلی حال می کنی با کس شعر خودت که مثل کشتی این ور و آن ور میروی؟
پیانو مال خودت، قطعه مال خودت، تو خونتون بزن عزیزم و ... نرین رو اعصاب ملت!
ارکستر اکراینی هم نه تنها کون های خوبی نداشتند، بلکه مزخرف هم ساز می زدند. کو حس و حال؟ کو شور؟ اهل حال بودن از قیافه معلومه، از پشت ساز نشستن معلومه، اما اینها...
پاشا هنجنی نی نینوا را زد و انصافا خوب زد.
آن نینوا، آن شاهکار عرصه صدا، آن مرتبط با عالم صفا، آن به گا رفته به دست سیما... را اگر من با دست در زیر بغلم هم بزنم، شنونده دارد.
دیگر علیزاده باید می آمد. آخر کنسرت بود. آمد و بابایی و شعاری در جوارش. ترکمن زد با شور انگیزش.
چند دقیقه شد؟15؟ 10؟ 20؟ سه نوازی مثل سرعت قطعه تند و تیز تمام شد.
علیزاده رفت. تالار سرسر هلهله بود. برگشت. ملت منتظر بود. تعظیم کرد. همه افراد را دایورت کرد به ... و دوباره رفت؟
چه انتظاری داشتی؟ می خواستی بیاید و برایت مرغ سحر بزند و بخواند با آن اعصاب خراب؟
آن قدر تشویق کردیم که بریدیم و راهمان را کشیدیم و رفتیم. ابوالفضل از جای خالی استاد عکس گرفت. ملت چه چیز را تشویق می کرد؟ اینهمه منتظر ماندن را؟ اینکه به اسم علیزاده کرده بودند توی پاچه شان را؟
علیزاده اینقدر به موسیقی این مملکت خدمت کرده که اگر می آمد و بیلاخ هم نشان می داد، باز هم ما برایش کف می زدیم، اما بغل دستی من از اندیمشک فقط به عشق ساز علیزاده و صدای جادویی اش آمده بود.
نمی دانم با چه حالی از تالار بیرون آمدم. سیگار افاقه نمی کرد.
محمد حسینی را در نو بنیاد دیدم و در آن هموای سرد تا نیمه های شب در پارک جمشیدیه ...من بودم و ابوالفضل و محمد و مگنا سفید و ترکمن!
به این فکر می کردم که اگر اسم علیزاده نبود و یا نفس امید به حضورعلیزاده روی سن نبود، چند نفر پای این کنسرت می نشستند؟؟!!
